Fernando Lafuente pinta taboleiros que descompón primeiro para compoñer despois segundo unha concepción xeométrica do espazo. Este proceso permítelle enriquecer o "debuxo" e os límites de cor, ademais de permitir que o vacío se comporte como unha peza máis. O plano en si mesmo e o plano no contexto, a ensamblaxe de planos, a pintura sen soporte, antes e en si mesmo como obra. Formar parte da obra e ser estrutura ao mesmo tempo.

Coa súa obra, o autor pretende incluír o soporte como pintura, desentendéndose do límite da obra e chegar á desaparición do soporte.

A súa obra está composta esencialmente de mosaicos, mutacións e articulacións infinitas de fragmentos, cromatismos e superficies. Un concepto da pintura como unha afirmación do visible que nos rodea e que está continuamente aparecendo e desaparecendo.

Trátase de estruturas sofisticadas, complexas, onde se apreza unha preocupación polo xeométrico que abre un espazo meditativo-simbólico que ten que ver en esencia con ritmos e musicalidades, con sutís variacións e repeticións, con temas e contrapuntos. Danzas cromáticas capaces de crear un clima emocional, unha poética ou unha paisaxe, velada e camuflada, pero trenzada e suxerida tamén.

Lafuente é arquitecto superior pola Universidade Politécnica de Madrid, licenciado en Belas Artes e Máster en Arte Contemporánea, Creación e Investigación pola Universidade de Vigo.